Onlangs had ik een kennismakingsgesprek met een man van 76. We spraken elkaar eerst telefonisch. Hij vertelde dat hij sinds zo’n anderhalf jaar niet meer de snelweg op durfde. “En nu ik weer aan het daten ben,” zei hij, “merk ik hoe beperkt ik me voel. Afspraakjes maken wordt ineens ingewikkeld.”
Toen ik hem deze week voor het eerst de hand schudde, zag ik een vlotte man die nog volop in het leven stond. Charmant, goedlachs en iemand die het leven wil vieren. Toch voelde ik zijn spanning. Logisch, dacht ik. Er is een reden dat ik hier ben. Hij vergeleek het met een bezoek aan de huisarts. “Je vreest voor de diagnose,” grapte ik. Zijn wat nerveuze lach zei genoeg.
We stapten samen in de auto. Natuurlijk zijn er altijd aandachtspunten die ik kan benoemen, maar mijn eerste doel is vertrouwen. Veel mensen denken dat ik er ben om fouten te zoeken. Dat is beslist niet zo. Mijn werk draait om een nieuwe blik op autorijden, een frisse kijk, die vaak begint met een positievere houding tegenover het verkeer en de andere weggebruikers.
Want angst groeit vaak uit onzekerheid. Negatieve gedachten nemen het over: ‘Iedereen rijdt asociaal. Niemand let op.’ Mopper, mopper. Maar als we eerlijk zijn kan je stellen dat de meeste mensen in het verkeer hun best wel doen.
Tijdens onze rit merkte ik hoe hij langzaam ontspande. Zijn handen lagen al losser op het stuur. Hij zag dat mijn aanpak niet bedreigend was, maar juist opbouwend. Geen streng oordeel, maar praktische tips en een positieve insteek. Wat men ook makkelijk vergeet is, dat autorijden altijd aandacht vraagt, ook al heb je al vijftig jaar je rijbewijs. Dus even een opfrisser lijkt me geen schande. Het is geen tekortkoming als je ‘wat achterop’ bent geraakt in het verkeer. Het vraagt ook onderhoud. We gaan wel sporten en op dieet maar autorijden moet maar als vanzelf gaan. Gek toch eigenlijk?
Aan het einde van de rit moest hij weer lachen. “Je lijkt toch een beetje op de huisarts,” zei hij. Niet vanwege mijn aanpak gelukkig maar door mijn handschrift. Ik vat mijn bevindingen altijd samen in een schema, en dan schrijf ik nogal en snel en een beetje slordig blijkt nu wel.
Het was een mooie eerste stap. Hij weet nu dat er ruimte is om te groeien. Ook als je 76 bent. En dat is waar het om draait. Rijangst kan je vrijheid beperken, maar met de juiste begeleiding kun je die vrijheid terugpakken. Leeftijd is niet alles bepalend gelukkig.
Herken jij jezelf in dit verhaal? Wil je ook weer zonder angst de weg op? Neem gerust contact op. Samen maken we die eerste stap.