Ze zit naast haar vriendin, die relaxed achter het stuur zit. Te ontspannen, denkt ze. Ziet ze wel alles?
“Ze kletst volop en kijkt me zelfs af en toe aan,” vertelt ze me. “Ik heb de grootste moeite om niet te roepen: Kijk voor je! Ze ziet ook van alles om haar heen. Bedrijven die langs de weg liggen bijvoorbeeld, “Oh kijk die keukenzaak zit hier, goed dat ik dat weet,” en ik denk alleen maar: wat nou keuken, opletten! Of ze leest ineens een reclamebord voor die langs de weg staat. Een ‘kijk voor je’ probeer ik dan met moeite voor me te houden. Soms kan ik het niet laten en dan zeg ik: ik snap niet dat jij zo kan rijden.
De vrouw die dit met mij deelt, is eind veertig. Ze weet van zichzelf dat ze rijangst heeft en heeft mijn hulp ingeschakeld. Autorijden doet ze nog, maar de snelweg is voor haar inmiddels onbegaanbaar terrein. Als bijrijder hoopte ze geruststelling te vinden, maar het tegenovergestelde gebeurt. “Ik vind het zo erg dat ik zelfs niet meer graag naast iemand zit. Met deze vriendin rijd ik nu regelmatig mee en ik weet dat ze goed kan rijden. Ze rijdt heel veel en heel makkelijk en haar auto heeft nog nooit schade opgelopen. Ze begrijpt mijn angst natuurlijk ook niet. Snap ik best want ik vind het zelf ook gek eigenlijk. Ik vermoed dat ze mij wil laten zien dat autorijden helemaal niet spannend is. Aardig bedoeld maar bij mij werkt dat averechts. Ik krijg alleen maar meer stress. En wie ben ik om haar te vertellen hoe ze moet rijden?” Mijn cliënte legt me duidelijk uit hoe ze een en ander ervaart.
De angst voor autorijden voelt vaak als iets persoonlijks, iets wat je niet aan een ander wilt opleggen. Uit een soort zorg dat je de ander niet aansteekt met je angst houd je het zoveel mogelijk voor jezelf. Maar van binnen sta je continu op scherp.
Wanneer we samen een oefenrit maken, wil ik vooral zien hoe zij zélf rijdt op de wegen waar ze nog wél durft te komen. Al snel zie ik wat er speelt:
Ze kijkt strak vooruit en trekt direct conclusies. De binnenspiegel wordt nauwelijks gebruikt. Haar hele focus ligt op wat er met haar gebeurt. In de evaluatie noemt ze dat “opletten”, maar in werkelijkheid is het gespannen controle willen houden.
Haar vriendin rijdt ontspannen en alert. Voor haar lijkt dit een onmogelijke combinatie en daar moeten we verandering in brengen.
Samen onderzoeken we hoe haar manier van rijden en denken invloed heeft op wat ze voelt, zowel achter het stuur als ernaast. Want uiteindelijk gaat het over opletten op het verkeer in plaats van op je spanning. Ontspannen en toch alert blijven, hoe moest dat ook alweer?
Heb jij hier last van? Je bent niet de enige. Met de juiste begeleiding kun je weer ontspannen in de auto zitten, als bestuurder én als bijrijder.
👉 Wil je weten hoe ik je kan helpen? Neem gerust contact op voor een kennismaking.