Als rijangstcoach merk ik vaak dat mensen die ooit een paniekaanval hebben gehad, daarna extra waakzaam worden. Logisch ook. Je wilt koste wat kost voorkomen dat het nog een keer gebeurt. Je gaat alle signalen in je lichaam in de gaten houden zodat je op tijd herkent wat er mogelijk mis kan gaan.
Maar daar ontstaat een interessante verwarring namelijk dat angst kan voelen als intuïtie.
We zeggen tenslotte vaak: Je eerste gevoel is meestal het juiste. Of: Luister naar je gevoel, dan weet je het wel. En natuurlijk zit daar iets moois in. Zuivere gevoelens, intuïtie en dat diepe weten kunnen ons veel vertellen. We zoeken niet voor niets vaak naar een balans tussen gevoel en verstand. En ook het hart krijgt daarin een belangrijke plek: Diep in je hart weet je het wel.
Maar wat als angst zich vermomt als datzelfde gevoel?
Angst geeft ons namelijk een signaal: gevaar, dreiging, opletten! Zeker wanneer je eerder een paniekaanval hebt meegemaakt, kan je brein ontzettend alert worden op alles wat mogelijk opnieuw tot gevaar kan leiden. Een gedachte of lichamelijke sensatie kan dan al snel worden geïnterpreteerd als een waarschuwing.
Onlangs heb ik dat zelf weer eens ervaren.
Ik weet hoe een paniekaanval voelt. Misschien is dat ook wel één van de redenen waarom ik doe wat ik doe als rijangstcoach. Ik weet hoe overtuigend angst kan zijn.
Toch gaat mijn eigen angst nooit over het verkeer. Integendeel: in de auto ben ik als een vis in het water.
Maar ik ben best wel een hypochonder.
Onlangs kreeg ik spontaan een borstontsteking. Antibiotica gekregen en vervolgens dacht ik: laat ik op internet eens wat verder zoeken. Niet doen. Maar ik deed het toch.
Binnen één weekend had ik mezelf, in mijn hoofd, de meest agressieve tumor aangepraat.
En het bijzondere was: de paniek die ik voelde, begon steeds meer te lijken op een voorgevoel.
Ik dacht gewoon te weten dat er iets niet goed zit.
Hoe groter mijn angst werd, hoe zekerder dat gevoel leek te worden. Mijn angst werd een waarschuwing. Mijn lichaam en gedachten bevestigden elkaar voortdurend.
De dag kwam waarop het verder onderzocht zou worden op de afdeling radiologie. Ik zag ontzettend op tegen dat moment. Ik wist bijna niet hoe ik de dag ervoor door moest komen. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik een vreselijke boodschap zou krijgen.
Mijn gevoel zei dat.
Of… was het mijn angst die sprak?
Gelukkig kan ik vertellen dat alles in orde bleek.
En opnieuw realiseerde ik me hoe gemakkelijk we intuïtie en angst met elkaar kunnen verwarren.
Het lijkt me zeker ook iets om mee te nemen als je rijangst ervaart. Ook in mijn boek Weg Met Weerstand/ Rijangst Onder Controle, wat vorig jaar uitkwam schreef ik er over. Niet ieder gevoel dat heel sterk is, vertelt je wat er daadwerkelijk gaat gebeuren.
Een gevoel kan echt zijn, zonder dat de boodschap die je eraan koppelt ook waar is.
Angst voelt vaak als zekerheid.
En juist daarom is het zo belangrijk om soms niet alleen te luisteren naar wat je voelt, maar ook te onderzoeken waar dat gevoel vandaan komt.
Dat is een belangrijk onderdeel van mijn werk als rijangstcoach: niet leren om angst nooit meer te voelen, maar leren begrijpen wat angst je vertelt en vooral ook wat het níét vertelt.
Hi Nicole,
mooie boodschap…..onze oudste dochter Lisanne heeft ook last van paniekaanvallen en zit daar inmiddels al wat jaartjes mee opgeschept.
Gr Rob….ook aan Walther