Onlangs had ik hier een mooi gesprek over met een goede bekende van me. Zij runt een datingbureau. “Weet je wat het is,” zei ze, “niemand durft iets te liken of aan te klikken als zijnde interessant. Want stel je voor dat iemand denkt dat ze op zoek zijn naar een partner!” Ik moest lachen, want ik herken het helemaal. Bij mijn berichten geldt ook een soortgelijk taboe. Een reactie onder een bericht over rijangst? Ojee dan zou iemand wel eens kunnen denken dat je zelf zwetende handpalmen krijgt van een invoegstrook.
Blijkbaar geldt er een soort ongeschreven internetregel:
Je mag alles interessant, mooi of leuk vinden, maar je moet voorzichtig zijn met gevoelens, kwetsbaarheden of uitdagingen.
En dat is jammer. Want juist door wél te reageren, delen of simpelweg een duim omhoog te geven, help je het onderwerp bespreekbaar te maken. Je laat andere mensen zien dat ze niet alleen zijn. Dat rijangst geen vreemde afwijking is, maar iets waar 1 miljoen mensen in alle leeftijden, beroepen en levensfases hinder van hebben.
Maar ik begrijp het ook. Het voelt soms alsof je online een soort etiket op je voorhoofd plakt. Een soort digitale bumpersticker: “Ik heb misschien rijangst!” En dat terwijl je simpelweg wilde laten weten dat je het artikel interessant, herkenbaar of behulpzaam vond. Het is een beetje zoals glimlachen naar iemand in de supermarkt en meteen bang zijn dat die persoon denkt dat je samen een hypotheek wil afsluiten.
Dus:
Een like is geen liefdesverklaring. Een reactie is geen bekentenis. En delen is geen aanmelding.
Het is gewoon een teken van menselijkheid. Van verbinding. Van: “Hé, dit vind ik waardevol.”
En eerlijk? Voor mij en voor iedereen die werkt met een ‘gevoelige’ doelgroep is dat ontzettend fijn. Niet omdat het mijn ego streelt (oké, misschien een klein beetje), maar vooral omdat het anderen helpt over die eerste drempel heen te stappen. Want veel mensen worstelen in stilte. En jouw simpele klik kan voor iemand anders een zetje zijn om hulp te zoeken of zich minder alleen te voelen.
Dus de volgende keer dat je een blog leest over rijangst, persoonlijke groei of een onderwerp dat nét even gevoeliger ligt… En ik weet inmiddels wel dat mijn blogs niet saai zijn. Ik zie de impressies. Jullie lezen. In stilte. Heel stil.
Durf het taboe te doorbreken!
En uiteindelijk weet niemand wat jij precies leuk vond, misschien was het wel de humor, de foto of mijn fantastische woordgrappen.
Reageren is geen bekentenis 😊