Het was een mooie avond in de bibliotheek van Heeswijk-Dinther. Ik mocht daar een lezing geven over een onderwerp dat me na aan het hart ligt: rijangst. Naar aanleiding van het boek wat ik schreef. Voor veel mensen is dat nog steeds iets waar ze liever niet over praten. Het hangt in de taboesfeer, een beetje beladen, alsof het iets is om je voor te schamen. Maar juist daarom vind ik het zo belangrijk om dit gesprek te voeren.
Vanaf het moment dat ik begon te vertellen, voelde ik de betrokkenheid in de zaal. Er was veel herkenning en gelukkig ook veel interactie. Dat maakt zo’n avond levendig en waardevol. Want rijangst is niet zomaar een onderwerp dat je even bespreekt; het raakt aan gevoelens van controle verlies, spanning en soms ook schaamte. Inzicht krijgen over hoe angst werkt in combinatie met het verkeerstakenproces, werkt verhelderend, merk ik iedere keer.
Zoals ik ook in mijn boek Weg met weerstand / Rijangst onder controle beschrijf, weet ik ook uit eigen ervaring wat angst en paniek kunnen doen. Die openheid deel ik bewust, omdat ik merk dat het anderen helpt om ook iets van hun eigen verhaal te laten zien. Er ontstaat ruimte bij andere om ook hun verhaal te delen. En ik leg graag mijn boodschap uit: het verkeer vraagt om een praktische controle in de vorm van een concrete verkeerstaak. Want de vrees om controle te verliezen gaat over mentale controle en gedachten en gevoelens uit willen zetten met hoge spanning is lastig. Maar dat gevecht moet je ook niet aangaan. Je aandacht moet juist naar buiten, naar het verkeer.
Tijdens de lezing vat ik de kern van mijn boek samen met behulp van een PowerPointpresentatie. Daarin zitten ook korte filmpjes van situaties op de weg, momenten die voor veel mensen met rijangst behoorlijk spannend kunnen zijn. Alleen al het kijken ernaar zorgde bij sommigen voor spanning, en dat begrijp ik heel goed. Het laat zien hoe diep deze angst kan zitten, maar er is een oplossing.
Aan het einde van de avond benadruk ik altijd dat alleen het lezen van mijn boek niet genoeg is. Inzicht is de eerste stap, maar verandering komt pas door te doen, door in beweging te komen, letterlijk en figuurlijk.
Tegen het einde zei een deelnemer: “Door jouw verhaal kreeg ik bijna zin om het aan te gaan pakken.” Dat vond ik een prachtig compliment. Want dat is precies wat ik hoop te bereiken: dat er iets verschuift en dat je voelt dat verandering wél mogelijk is.
Ik probeer mijn lezingen zo op te bouwen dat de weg naar herstel zichtbaar wordt. Dat mensen na afloop niet alleen denken: “moeilijk, moeilijk, moeilijk ” maar vooral: Er is een weg vooruit.
Het was een mooie avond. Het blijft bijzonder om te zien wat er gebeurt wanneer mensen zich openstellen, voor mij, maar vooral voor zichzelf.